حتی همین امشب که مینویسم، یقین ندارم به اول مهر روی نیمکت فلوشیپ نه انکه دلم نخواهد، نه نه آنکه اسمم توی لیست نباشد، نه نه انکه خودم نخواهم، نه نه انکه باور نکرده باشم، نه .....معاونت درمان دانشگاه

میگویند مردن انتقال آدمی ست از این جهان به جهانی دیگر، مثل یک اسباب کشی بزرگ، از یک دنیا به دیگری، که نمیدانی چقدر خواهی بود، دنیایی که واقعی تر از دور خواهی دید....همیشه شب اولش سخت خواهد بود، همان ش

درست در جایی که میخواهی بروی، کائنات درهم دست میدهند و میخواهند از رفتن باز نگهت دارند آنجاست که باید بروی دنبال آرزوی شخصی ات هفته اول شروع درمانگاه یادم می اید به دکتر شهر ب زنگ زدم و گفتم دو بیمار

ساعت حدود ۸ می ایم بیمارستان،دفتر ریاست، نامه ای برای درخواست تسویه حساب به خدنات میدهم تا وقتی ندیر آمدربه او بدهند ویزیتهای صبح، تا پرونده ها را کامل کنم، حدود نه و نیم است می آیم اتاق عمل امروز صبح

از استاد برایت هر چه بگویم کم گفته ام اینجا آنقدرها که شنیده ای خاص نیست، اما آدمهایی دارد که خاصند....مثل دکتر ک. که با عشقی عمیق از استادش صحبت میکرد، میگفت اگر روزی استاد شدی، طوری با دانشجویت برخو

تو میتوانی با کوچک کردن و تخریب اعتماد به نفس یه نفر اون رو از همه علاقه ش خسته کنی، راه راحتی برای حل مسئله ست.....وقتی خیلی کوچیک بشه، دیگه حرفی نمیزنه و اعتراضی هم نداره تو میتوانی در حالی که با ا

خیلی مانده....خیلی زیاد

هنوز میدانم که هیچ نمیدانم

تا دانا شدنم خیلی مانده

آدم وقتی نمیداند، بیشتر حرف میزند و ادعاها میکند و تکبر دارد

میگویند اگر چیزی را واقعا بخواهی آن را میابی و به آن میرسی

میگویند جوینده یابنده است

نمیدانم واقعا

کاش به حدی از پختگی برسم که غرور بادم نکند و ضربه پذیر از سوزنی به بادکنک نشوم

خدا ختم بخیرمان کند

...بیگانه ای در سرزمین بیگانه

..دنبال آرزوی شخصی اش

راستش را بگو

دلم برای فقیرها میسوزد....دل است،سنگ و آجر نیست

حس میکنم با یک بحران سخت دست و پنجه نرم میکنند

اما یک سری فقیرنما هستند که باعث شده حتی بترسیم به فقرای واقعی کمک کنیم

کاش حداقل اینجا یکی را خود خدا چشم بصیرت میداد

در این دوراهی می ایستیم

ایکاش راهی بیابم